بررسي بافت با ارزش روستايي با توجه به نشانگرهاي فرهنگي و اجتماعي جامعه محلي (مطالعه موردي: روستاي زنوزق تبريز)

از مهمترين و باارزشترين سكونتگاه هاي بشري روستاها هستند كه نگهدار و محافظ ميراث فرهنگي و اجتماعي گذشتگان مي باشد. طي ساليان متعدد برخي اقدامات دولتي توسط نهاد‌هاي كشوري صورت گرفت كه كمك شاياني در افزايش رغبت روستاييان براي سكونت در روستا صورت گرفته است. اين اقدامات در قالب طرح هادي و تسهيلات دولتي انجام گرديد اما برخلاف اقدامات صورت گرفته طرح پيشنهادي و اجرايي موفق آميز نبوده‌است. با توجه به مطالعات صورت گرفته استدلال براين است كه برنامه پيشنهادي توجه به نشانگرهاي اجتماعي و فرهنگي منطقه‌اي را دست كم گرفته‌است، به طوريكه سبب تمايز آن با ساير مناطق گرديده است. بدين منظور به دنبال بررسي‌هاي مربوط به فرهنگ و علايق و اعتقادات پرداخته شد. روش انجام اين پژوهش به‌صورت كيفي و ميداني مصاحبه عميق مي‌باشد كه با حضور در منطقه موردنظر و مشاهده و مصاحبه رو دررو با افراد انجام گرديد. در مرحله اول به مطالعات ميداني پرداخته شد و بدنبال آن داده‌هاي غيركالبدي از بين گويه‌ها شناسايي و حذف گرديده و مرتب‌سازي گشت. درمرحله بعدي مولفه‌هاي كالبدي به دسته‌هاي مجزا تقسيم‌‌بندي شدند و راهبردهاي پيشنهادي ارائه گرديد. نتايج حاصل نشان مي‌دهد طرح‌هاي ارائه شده براي بافت‌هاي با‌ارزش روستايي به دليل عدم توجه طراحان به نياز‌هاي مدرن جامعه و توجه به نيازهاي گذشته و قديمي روستاييان دچار مشكلاتي گرديده است. به دنبال آن روش‌هاي بومي ساخت و ساز پررنگ شده‌است و تاكيد اين طرح‌ها بر استفاده از معماري بومي و مصالح بومي مي‌باشد كه چندان مورد توجه بوميان منطقه قرار نگرفته است. در روستايي زنوزق علي رغم اجراي طرح بهسازي بافت با ارزش روستايي اين طرح با شكست مواجه شد بنابراين با بررسي نشانگرهاي اجتماعي و فرهنگي بدنبال افزايش كيفيت و رضايتمندي ساكنين و مردم بومي پرداخته شد و راهبردهاي مناسب و كاربردي‌تري براي حفظ نشانگرهاي اجتماعي و فرهنگي ارائه گرديد تا با اين امر به حفظ ميراث گذشتگان، حفظ بافت بومي روستا و رضايتمندي ساكنين جامعه بومي پرداخته شده است.