لزوم برنامه ريزي شهري در ساماندهي امنيتي بافت فرسوده شهري از ديدگاه توسعه پايدار

از ويژگي عمده شهرهاي بزرگ ايران وجود بافت هاي فرسوده شهري است كه با نگرش بروضعيت و ريسك پذيري بالاي اين بافت ها و سكونت و معيشت ميليون ها نفر در آنها، لزوم آمادگي براي مقابله با بحران طبيعي از جمله زلزله و نيز انجام اقداماتي براي كاهش تاثيرات بلاياي طبيعي را دارد. از اين رو اصلاح ساختارشهري در بافت هاي فرسوده بر مبناي توسعه پايدار و توجه به مسائل مربوط به مديريت بحران يكي از ضرورتهاي نظام مديريت شهري است. بافت هاي فرسوده به ويژه در كلانشهرها، تبديل به يك تهديد و بحران عظيم شده است كه نياز به سرمايه گذاري و حضور موثر بخش خصوصي به منظور بازسازي و نوسازي آن به منظور مقابله با بحران هايي مانند؛ آتش‌سوزي، زلزله و ساير بلايا، خدمات‌رساني در اين مناطق را بسيار ضروري مي سازد. بر همين اساس هدف اصلي پژوهش حاضر لزوم برنامه ريزي شهري در ساماندهي امنيتي بافت فرسوده شهري از ديدگاه توسعه پايدار در محلات بافت فرسوده منطقه18 شهرداري تهران با استفاده از روش توصيفي تحليلي و به صورت پيمايشي مي باشد. براي رسيدن به اين هدف كليه ساكنان شهري محدوده مورد مطالعه و كارشناسان مربوطه به عنوان جامعه آماري در نظر گرفته شده اند. از اين جامعه تعداد 90 نفر بر اساس روش كوكران به طور تصادفي انتخاب گرديده اند. براي آزمون فرضيات و همچنين اولويت بندي عوامل و گويه هايي كه تحت تأثير ساماندهي بافت فرسوده قرار گرفته اند از آزمونهاي آماري نظير تي استيودنت و رگرسيون و تحليل مسير استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد اثرات مستقيم و غير مستقيم مؤلفه هاي محيطي، اجتماعي و اقتصادي بر توسعه پايدار شهري تاثير گذار مي باشد و در رسيدن به توسعه پايدار در منطقه مورد مطالعه عوامل و نيروهاي دروني در ابعاد محيطي، اجتماعي و اقتصادي موثر هستند.