ارزش‌هاي واژگاني يك ترجمۀ كهن از نهج‌البلاغه

در بين متون ترجمه‌شده از عربي به فارسي، ترجمه‌هاي قديم نهج‌البلاغه جايگاه ممتاز و البتّه ناشناخته‌اي دارند. از آنجا كه اصل عربي متن در مواضعي ثقيل و ترجمۀ آن دشوار است، فضلاي اغلب ناشناسي كه پيش از عهد صفوي به ترجمۀ اين اثر اقدام كرده‌اند كار دشواري در پيش داشته‌اند. آن‌ها نمونه‌هاي فراواني  براي الگوبرداري و تأثيرپذيري در اختيار نداشته‌اند، و اين دقيقاً برخلاف ترجمه‌هاي قديم قرآن است كه در آن‌ها مترجمان نمونه‌هاي پرشماري را در دست داشته و كار آن‌ها از اين لحاظ آسان‌تر بوده است. در ميان ترجمه‌هاي منشرنشده از نهج‌البلاغه، نسخۀ بسيار ممتاز كتابخانۀ وزيري يزد (مورّخ 882ق) در مقالۀ حاضر براي نخستين بار تحليل و برخي ارزش‌هاي زباني آن بازنمايي مي‌شود. صاحب اين ترجمه نيز، مانند ساير ترجمه‌هاي قديم اين اثر، ناشناس است، امّا از اشتراك برخي واژگان نادر آن با واژگان شماري از متون قديم، شايد بتوان دربارۀ محلّ پديدآمدن اثر گمانه‌زني كرد.