ارزيابي دوره هاي شتاب و بازگشت رشد اقتصادي در ايران (با تأكيد بر تغييرات ساختاري و بهره وري درون بخشي)

شتاب رشد اقتصادي يكي از مباحث مهم و مفهومي نسبتاً جديد در مطالعات اقتصاد كلان است كه در پژوهش هاي مرتبط با رشد اقتصادي در ايران كمتر مورد توجه بوده است. هدف از بررسي شتاب رشد، يافتن نقاط عطف در عملكرد اقتصادي كشورها است. از آنجايي كه در عمل، جهش‌هاي رشد با طيف محدودي از اصلاحات سياستي در ارتباط هستند، لذا، بررسي شتاب رشد اقتصادي، سياستگذاران را در اتخاذ راهبرد كوتاه‌مدت رشد ياري مي رساند. با مروري بر تجارب جهاني ملاحظه مي شود كه آثار شتاب رشد تجربه شده در اغلب كشورهاي در حال توسعه، تخليه شده و در اقتصاد آن‌ها بازتوليد نمي شود و استمرار نمي يابد. بنابراين، ارزيابي دوره هاي شتاب و بازگشت رشد اقتصادي بسيار حائز اهميت است. در اين راستا، پژوهش حاضر پس از تعيين دوره شتاب و بازگشت رشد اقتصادي در ايران طي سال‌هاي 1398-1334، با استفاده از رهيافت انتقال سهم تعديل يافته به تجزيه دوره شتاب رشد تحت دو اثر دروني و انتقال نموده است. نتايج پژوهش نشان مي دهند كه نخست، تنها دوره شتاب رشد اقتصادي تجربه شده در ايران طي دوره مورد بررسي، در سال 1344 اتفاق افتاده است. همچنين در دو سال 1354 و 1364، اقتصاد ايران بازگشت رشد اقتصادي و ورود به دوران ركود عميق را تجربه نموده است. دوم، نتايج حاصل از رهيافت انتقال سهم تعديل يافته نشان مي دهد كه در سال 1344، هر دو عامل تغييرات ساختاري مثبت و بهره وري درون بخشي در ايجاد شتاب رشد تأثير داشته اند و رشد حاصل نيز سريع و پايدار بوده است.