سنجش تأثير مؤلفه‌هاي آموزش عملگرا بر ارتقاي برنامۀ درسي در دورۀ كارشناسي معماري در ايران

آموزش مبتني بر عمل رويكرد نويني در امر برنامه‌ريزي درسي است كه بر ارتباط بين نظر و عمل و به عملكرد اجتماعي و شغلي بعد از دوره دانشگاهي تأكيد دارد. دوره كارشناسيِ معماري در ايران در قبال آموزش‌هاي كاربردي چندان موفق عمل نكرده است. لذا هدف از پژوهش حاضر سنجش ميزان تأثيرگذاري مؤلفه‌هاي آموزش عملگرا بر ارتقاي برنامه درسي است. پژوهش حاضر كاربردي- توسعه‌اي با رويكرد متوالي-اكتشافي است؛ ابتدا به قصد شناسايي مؤلفه‌هاي آموزش عملگرا از روش تحليل محتواي كيفي با راهبرد استقرايي و از نرم افزار NVIVO در كدگذاري‌ داده‌ها استفاده شد. سپس جهت سنجش ميزان تأثيرگذاري مؤلفه‌هاي آموزش عملگرا بر ارتقاي برنامه درسي از روش پيمايشي- اكتشافي و آزمون‌هاي كندال w و رگرسيون چند متغيره در نرم افزار SPSS استفاده شد. نتايج نشان مي‌دهد مؤلفه‌هاي آموزش عملگرا شامل 19 شاخص، 4 هدف و 5 بُعد است. در رتبه‌بندي اهداف آموزش عملگرا و ابعاد متناظر آنها از ديدگاه اساتيد معماري به ترتيب «آموزش كاربردي» با بُعد «سودمندي»، «شيوه استاد-شاگردي» با بُعد «كارآموزي»، «يادگيري تجربه‌اي» با دو بُعد «تجربه عيني و آزمايشگري» و «يادگيري مشاهده‌اي» با بُعد «مشاهده» بيشترين تأثيرگذاري را بر ارتقاي برنامه درسي دارند. در صورت انطباق اهداف برنامه درسي بر مؤلفه‌هاي آموزش عملگرا و تحقق آنها زمينه توسعه آموزش‌هاي مبتني بر عمل فراهم مي‌شود كه در نهايت منجر به ارتقاي تربيت حرفه‌اي دانشجويان كارشناسي معماري در ايران خواهد شد.