بررسي تطبيقي آموزش معماري كشورهاي امريكا و ايران؛ بر‌اساس سه نظريه يادگيري رفتارگرايي، شناخت‌شناسي و سازنده‌گرايي

آموزش و يادگيري معماري ازجمله مباحثي است كه در سال‌هاي اخير توجه بسياري را به خود جلب نموده است. گره‌زدن آموزش معماري يا نظريه‌هاي يادگيري و ويژگي‌هاي هر كدام از آن‌ها، كمك زيادي به هدفمند‌نمودن آموزش و ارتقاء آن دارد. اين پژوهش بر آن است كه به تجربه آموزش معماري در دو كشور ايران و امريكا بر اساس سه نظريه رفتارگرايي، شناخت‌شناسي و سازنده‌گرايي بپردازد. روش به‌كار گرفته شده در اين پژوهش از نوع كيفي و به‌شيوه پديدارشناسي است و مبتني بر نمونه‌گيري هدفمند 8 نفر از اساتيد دانشگاه‌هاي كشورهاي ايران و امريكا  است. يافته‌هاي اين پژوهش در قالب 2 كد تبييني (تجربه فرد از آموزش آكادميك و تجربه فرد از محيط آكادميك)، حاصل استخراج از 115 كد توصيفي، 12 زيركد تفسيري، 6 كد تفسيري، است. تجارب شركت‌كنندگان در اين مصاحبه نشان مي‌دهد تفاوت آشكاري بين آموزش معماري كشورهاي ايران و امريكا به‌عنوان كشورهاي در حال توسعه و توسعه‌يافته وجود دارد و آموزش معماري در ايران، در حال حركت از ويژگي‌هاي نظريه رفتارگرايي به سمت شناخت‌شناسي و آموزش معماري امريكا، در حال حركت از ويژگي‌هاي نظريه شناخت‌شناسي به سمت سازنده‌گرايي است.