بررسي تأثير خصوصي‌سازي بر رفاه اجتماعي در ايران: رويكرد رگرسيون انتقال ملايم

ارتقاء سطح رفاه اجتماعي از اهداف كلان هر كشوري است. عوامل متنوعي مي‌تواند رفاه اجتماعي را تحت تأثير قراردهد و خصوصي‌سازي يكي از اين عوامل به‌شمار مي‌رود. اين مطالعه با استفاده از رويكرد رگرسيون انتقال ملايم، اثر خصوصي‌سازي بر رفاه اجتماعي در ايران براساس شاخص رفاه اجتماعي آمارتيا سن براي دوره زماني 1370 تا 1401 بررسي كرده است. متغيرهاي كنترلي پژوهش شامل باز بودن تجاري، صنعتي‌شدن، مصرف انرژي و انتشار دي‌اكسيد كربن است. براساس يافته‌هاي پژوهش مدل بهينه، غيرخطي با 2 رژيم بوده و انتقال از رژيم 1 به رژيم 2 بسيار ملايم اتفاق افتاده ‌است. نتايج حاكي از آن است كه خصوصي‌سازي قبل از حد آستانه با مقدار 2476.16 براي سالهاي 1370 تا قبل از 1382، داراي اثر مثبت و معني‏دار بر شاخص رفاه اجتماعي و بعد از عبور از حد آستانه براي سالهاي 1382 به بعد، از اثر مثبت كاسته شده است و به تدريج به اثر منفي تغيير يافته است. همچنين، باز بودن تجاري بر رفاه اجتماعي، در رژيم اول اثر معني‌داري نداشته ولي در رژيم دوم داراي اثرمنفي و معني‌داراست. متغيرهاي صنعتي شدن و مصرف انرژي در رژيم اول اثر منفي و معني دار داشته‌اند و در رژيم دوم داراي اثر مثبت و معني‌دار بوده‌اند.