برآورد تعداد ماشين‌هاي كشاورزي مورد نياز توليد برنج بر پايه شاخص‌هاي مكانيزاسيون در نواحي شرقي و غربي استان گيلان

به‌منظور آگاهي از وضعيت موجود مكانيزاسيون به شاخص‌ها و معيارهاي تعريف شده و معني‌داري نياز است. شناخت و ارزيابي اين شاخص‌ها، مي‌تواند در برآورد صحيح تعداد ماشين و انجام به‌موقع عمليات كشاورزي استفاده كرد. در اين مطالعه، با جمع‌آوري اطلاعات و داده‌ها از طريق تكميل پرسشنامه و با مراجعه به منابع آماري موجود، شاخص‌هاي تعيين‌كننده وضعيت مكانيزاسيون برنج (شامل؛ درجه، سطح و ظرفيت مكانيزاسيون، سطح اجرايي)، روزهاي كاري و بازده مزرعه‌اي محاسبه شد. تعداد ماشين‌هاي كشاورزي موردنياز براي انجام عمليات مكانيزه در مراحل مختلف از توليد برنج با استفاده از روش فرصت زماني برآورد گرديد. نتايج نشان داد، در نواحي شرقي و غربي به ترتيب؛ درجه مكانيزاسيون 74.8 و 66.9 درصد، سطح مكانيزاسيون 3.95 و 3.54 اسب‌بخار بر هكتار، متوسط ظرفيت مكانيزاسيون 390.48 و 391.80 اسب‌بخار-ساعت بر هكتار بود. همچنين بطور متوسط در نواحي شرقي و غربي به ترتيب به ازاي هر 29 و 27 هكتار يك تراكتور، 3 و 4 هكتار يك تيلر، 29 و 25 هكتار يك نشاكار، 81 و 189 هكتار يك وجين كن و هر 39 و 77 هكتار يك كمباين موجود است. تعداد ماشين‌هاي موجود نواحي شرقي در خاك‌ورزي 81.5، نشاكاري 2.5، سمپاشي 71 و برداشت 38.5 درصد بيشتر و در وجين 9 درصد كمتر و نواحي غربي در خاك‌ورزي 80.6، نشاكاري 15.9، سمپاشي 70.8، وجين 42.3 و برداشت 51.5 درصد بيشتر از تعداد برآورد شده است.