بررسي پيامدهاي بلندمرتبه سازي ساختمان هاي شهري بر گسترش افقي شهر، حقوق همجواري و حل مشكل زمين (مطالعه موردي مناطق 2 و 4 شهر تبريز)

پارادايم بلند مرتبه سازي رويكردي نوين در برنامه ريزي شهري براي استفاده بهينه از اراضي شهري است، اما احداث اين شكل بناها همواره با چالش هايي روبرو بوده است. در نتيجه هدف پژوهش تاثير بلندمرتبه سازي بر نحوه ي گسترش افقي شهر، حقوق همجواري و حل مشكل زمين در دو منطقه 2 و 4 شهر و مقايسه آن با همديگر و اثرات مثبت و منفي اين الگو در اين دو منطقه و در نتيجه ارائه راه كار مناسب براي استفاده بهينه از ساختمان هاي بلندمرتبه و كاهش اثرات سوء آن و به حداقل رساندن معايب چنين ساختمان هايي در شهر تبريز و نهايتاً ارائه الگوي مناسب براي صدور پروانه ساختماني در مناطق مناسب و استفاده حداكثري از اين الگو مي باشد. روش پژوهش پيمايشي و تحليلي است. داده ها با استفاده از روش كتابخانه اي، ميداني بوده و داده هاي حاصل از پرسشنامه جمع آوري و استخراج شده است. اطلاعات و داده هاي مورد نظر با استفاده از نرم افزار Spss و با تكيه بر تجزيه و تحليل كمي، آمار توصيفي، استنباطي و همچنين آزمون كاي اسكور مورد ارزيابي توصيقي و مقايسه اي قرار گرفته است. يافته هاي پژوهش، حاكي از آن است كه اولاً روش بلندمرتبه سازي توانسته است تا حدود زيادي مشكل تأمين مسكن در دو منطقه شهر تبريز را حل نموده و از گسترش شهر در افق جلوگيري نمايد. امام عليرغم اين مزيت اثر منفي بر رعايت حقوق همجواري و همسايگي داشته است و اينكه روش مناسبي براي حل مشكل زمين و مسكن در دو منطقه شهر تبريز نبوده است.