بررسي جايگاه تشيع و ائمه شيعه در سفرنامه هاي عصر صفوي

هدف از پژوهش حاضر بررسي جايگاه تشيع و ائمه شيعه در سفرنامه هاي عصر صفوي است. روش پژوهش در اين تحقيق توصيفي تحليلي است. يافته هاي نشان مي دهد، سفرنامه هاي مورد پژوهش، نخستين منابع در مورد درباره دين و مذهب تشيع هستند. اغلب اين سفرنامه نويسان با تعصب و يا غرض ورزي به نوشتن اين سفرنامه ها در مورد تشيع پرداخته اند . اما وجه اشتراك تمامي اين سفرنامه در اين است كه از نظر اين مسشرقان، دين و مذهب تشيع براي ايراني ها جايگاه بسيار بالايي دارد. آنها به عقيده شيعيان در باب امامت و نحوه انتخاب امام علي(ع) و همچنين مساله غيبت و مهدويت توجه ويژه داشته اند. و به تشريح چگونگي تعيين امام ، مجتهد و ولي فقيه و برخي از نخبگان مذهبي در زمان غيبت پرداخته اند. آنها چون خود مستقيما از اماكن زيارتي شيعيان نظير مشهد، عراق و يا قم ديدن كرده اند به توصيف اين اماكن مذهبي پرداخته اند و معتقدند ساخت اين اماكن براي شيعيان اهميت زيادي دارد. همچنين به اهميت برگزاري مراسم مذهبي شيعيان نظير اعياد و جشن ها ،مراسم عاشورا، ماه رمضان و عبادات ايرانيان و مراسمي چون سينه‌زني ، لطمه زني(سيلي زدن)، چاك چاكو و آيين سنگ‌زني و خيرات و مبرات براي شيعيان مي پردازند و از حضور زنان در اين مراسم با پوشش خاص ياد مي كنند.