سلب فراست در انديشۀ مولوي

هدف از اين پژوهش، مطالعۀ عوامل سلبي نيروي معنوي ـ عرفاني فراست در مثنوي معنوي است. با توجه به جايگاه والا و ارزشمند اين اثر در ميان آثار عرفاني، پژوهش حاضر با بهره‌گيري از روش تحليلي ـ توصيفي و استفاده از منابع كتابخانه‌اي، عوامل سلبي نيروي معنوي ـ عرفاني فراست را بررسي كرده ‌است. فراست به‌عنوان يكي از كرامات عارفان، از موضوعات مورد توجه مولوي در مثنوي است. مولانا جلال‌الدين، در اثناي داستان‌هاي متعدد در هر شش دفتر، علاوه بر اين‌كه به انواع فراست پرداخته است، عواملي چون شهوت‌پرستي، آلودگي درون، قضا و قدر، خشم الهي و تكبّر را از عوامل سلبي و موانع فراست دانسته است. علاوه بر اين وي معتقد است اين عوامل بر يكديگر تأثير مستقيم دارند و در افزايش و كاهش فراست در تعامل هستند و بررسي اين عوامل در پيشرفت فرهنگي و اخلاقي جامعه مؤثر خواهد بود.