مطالعۀ تطبيقي جلوه‌هاي عشق در گنجينه‌ الاسرار عمّان ساماني و آتشكدۀ نيّر تبريزي

عشق ركن اصلي مباحث عرفاني و ادبي است. اين مبحث مهم در اشعار فارسي ازجمله اشعار نيّر تبريزي و عمّان ساماني نيز وارد شده است و اين دو شاعر، واقعۀ كربلا را با چاشني عشق به تصوير كشيده اند. اين مقاله كه به روش توصيفي تحليلي نگاشته شده است، مبحث عشق و مؤلفه هاي اساسي آن را در گنجينه الاسرار عمّان ساماني و ديوان نيّر تبريزي مي كاود و به ارتباط عارفانه و عاشقانۀ حسين (ع) با معشوق ازل و نيز جانفشاني و ايثار ياران امام در راه حسين (ع) را به عنوان پير و مراد خود مي پردازد. چگونگي پيدايش عشق، برتري عشق بر عقل، اتحاد عشق، عاشق و معشوق، خاصيت هاي ميِ محبت، طلب رضاي محبوب ازجمله مشخصه هايي هستند كه هر دو شاعر حسيني با ديدگاه ها و روايت ها و تأويل هاي خود گاهي به صورت مستقل و گاهي در داخل روايت هاي واقعۀ كربلا و از زبان اشخاص به آن ها پرداخته اند. نتيجه آن كه حسين (ع) در ارتباط با محبوب ازل، در حكم عاشق راستين حق و خانواده و ياران امام نيز در ارتباط با ايشان بهترين عاشقان و مريدان وي هستند و محبوب ازل را به واسطۀ او مي شناسند.