بنيان‌هاي فرهنگيِ مقبوليت/ عدم مقبوليتِ موسيقي‌هاي مردم‌پسندِ آنگلوساكسُن در ايران

گرايش به موسيقي‌هاي مردم‌پسندِ آنگلوساكسُن در ايران، زمينه‌سازِ پژوهشِ پيشِ‌رو از طريقِ مطالعه‌اي چندوجهي است، كه بررسيِ دلايل افزايشِ گرايش و فراگيريِ آن‌ها نسبت به چند دهه‌ي گذشته را، در مركز توجه خود قرار مي‌دهد. تأثير مسائلي چون تقليد، انتقال فرهنگي، زبانِ موسيقايي، و زيبايي‌شناسي در افزايش گرايش به اين موسيقي‌ها، مورد واكاوي قرارگرفته‌ است. گرايش‌هاي شاخه‌ي پاپِ موسيقيِ مردم‌پسندِ ايران، از بدو پيدايشِ اين نوع موسيقي در ايران تا زمانِ حال، با تمركز و تأكيد بر غالب‌بودنِ گرايش به موسيقي‌هاي لاتين و اروپاي شرقي در ابتدا، و افزايشِ گرايش به موسيقي‌هاي آنگلوساكسُن در دوران متأخر، به همراه ويژگي‌هاي سبكيِ اين موسيقي‌ها مورد بررسي قرارگرفته‌اند. از سوي ديگر، به تحليلِ عللِ اين گرايش‌ها، چه از منظر كيفيت ملُديك يعني نزديكيِ زيبايي‌شناسيِ موسيقي‌هاي مردم‌پسندِ نوع اول به زيبايي‌شناسيِ ايراني، چه از نظر رابطه‌ي كلام با موسيقي به‌خصوص ظرفيت پايينِ سبك‌هاي موسيقي‌هاي مردم‌پسندِ آنگلوساكسُن در انطباق با ويژگي‌هاي زبان فارسي، و چه از نظر بستر‌هاي اجتماعي، پرداخته شده است. مسئله‌ي تقليد، يعني كاورِ قطعات اُرژينال توسط موسيقيدانانِ ايراني نيز، موردتوجه قرار گرفته است. يافته‌هاي اين پژوهش، علاوه بر شناساييِ ناسازگاري‌هاي موسيقي‌هاي آنگلوساكسُن در زمينه‌هاي ملُديك، و كلامي با زيبايي‌شناسيِ موسيقيِ ايراني، نشان‌دهنده‌ي افزايش گرايش به موسيقي‌هاي مردم‌پسندِ آنگلوساكسُن خصوصاً از منظرِ جنبه‌‌هاي محتوايي، و نيز تواناييِ فراهم آوردنِ امكانِ تبادلاتِ فرامنطقه‌اي است.