تحليل انتقادي نماد پردازي در مجموعه شعر نافه فريدون توللي

بيان تجربه‌اي فراتر از تجربۀ معمول حيات، ماهيتي حقيقي، اما تعريف ناپذير به كلام مي دهد كه انتقالش به مخاطب، تنها با ياري گرفتن از قابليت دنياي نامتناهي كلمات و ظرفيت‌ نهفته در حلقۀ معنايي تنيده شدۀ اطراف آن ، ممكن مي گردد و اين گونه كلام تعريف ناپذير در فضاي نمادين پرورده مي شود و قابليت بازگويي مي يابد. با نگاهي گذرا بر آيين ، سنت ها و عقايد و ادبيات ملل مختلف، زندگي بشر را سرشار از نماد و نمادگرايي مي بينيم؛ از آنجا كه نمي توان اثر هنري را متمايز از محيط اطراف خويش تصور كرد، لذا كاربرد گستردۀ نماد در ادبيات كه تصويرگر جوانب گوناگون زندگي بشر است، دور از ذهن به نظر نمي آيد. در پژوهش حاضر با نگاهي به اشعار فريدون توللي در مجموعۀ نافه از دريچۀ نمادپردازي، ضمن بيان كاركردهاي نماد و كلام نمادين، سعي بر اين است كه با وجود اذعان شاعر بر به‌كار نبستن نماد در اشعارش و تصريح جمعي از پژوهشگران به نمادگريزي در اشعار او، نشانه هاي بارز نمادپردازي در كلام وي آشكار گردد و با برجسته كردن كاربردهاي نمادين، افق هاي روشني پيش روي مخاطبان و علاقه‌مندان به ادبيات، به ويژه اشعار وي قرار گيرد، از اين ‌رو، در اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي، افزون بر بيان اين نكته كه توللي علاوه بر مسايل سياسي- اجتماعي، در بيان مفاهيم تغزلي نيز از نماد بهره گرفته است، به تشريح اين مسئله پرداخته ايم كه گرايش به كاربرد نماد در آثار ادبي همواره از جنبۀ خودآگاه ذهن سرچشمه نمي گيرد و نگارنده پيوسته آگاهانه درصدد كاربرد نماد برنمي آيد كه به‌قطع بتواند از كاربردش مانع شود؛ لذا توللي و آثارش نيز از اين امر مستثنا نيستند؛ چنان كه نگاهي به نمادهاي اين مجموعه به روشني بيانگر اين موضوع است؛ به ويژه نمادهاي شخصي و خصوصي كه تنها به خود شاعر اختصاص دارد و ساخته و پرداختۀ ذهن او و در عين حال بازگوكنندۀ افكار و انديشه هاي نابي كه ناخواسته شكل نمادين به خود گرفته است.