اسطورۀ ايزدان و باشندگان فعال در شعر معاصر فارسي

«اسطوره» مفهومي بسيار اثربخش در زندگي انسان‌هاست كه هر زمان، به شيوه‌اي خود را نشان مي‌دهد. در گذشته‌هاي دور به‌عنوان جزء حقيقي زندگي انسان‌ها بوده و اينك در بخشي از حافظه ناخودآگاه بشر موجود است. ايزدان و باشندگان فعال بخشي از اساطيرند كه بيشتر، كاركرد مذهبي دارند و با توجه به همين نقش، در طول زمان هم بيشتر دستخوش تغيير شده‌اند؛ ازاين‌رو، اين سؤال پيش مي‌آيد كه آيا امروزه نيز از اين اساطير اثري باقي مانده است؟ با توجه به اينكه شعر از آن دسته هنرهايي است كه زمينه ظهور اساطير را فراهم مي‌سازد، براي پاسخ به اين پرسش به بررسي شعر پنج‌ تن از شاعران معاصر پرداخته‎‌ايم. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه اگرچه با تغيير اديان در طيّ سال‌هاي متوالي در سرزمين گسترده ايران، اين اساطير گاه تطبيق‌پذير شده و تغييراتي يافته‌اند، اما هرگز محو نشده‌ و در فضاي سيال ذهن شاعران گاه به عرصه ظهور پانهاده‌اند. در كل اهورامزدا، امشاسپندان، آذر يا آتش، ميترا و ناهيد در شعر معاصر گاه با حفظ خويش‌كاري‌هاي خود نمايان شده‌اند. همچنين باشندگان فعال گاه در شكل باستاني آن (سروش) و گاه نيز متأثر از دين اسلام (فرشتگان) نمودهاي گوناگوني در شعر معاصر داشته‌اند.