نقش نوع رشته ورزشي در خودشفقت ورزي و مكانيسم‌هاي دفاعي ورزشكاران

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش نوع رشته ورزشي در خودشفقت‌ورزي و مكانيسم‌هاي دفاعي ورزشكاران بود. پژوهش حاضر علي _ مقايسه‌اي بود. در اين پژوهش 210 دانشجوي ورزشكار (100 نفر گروهي و 110 نفر انفرادي) با دامنه سني 20 الي 30 سال انتخاب شدند و پرسشنامه خودشفقت‌ورزي و مكانيسم‌هاي دفاعي را تكميل كردند. داده‌ها از طريق آزمون آماري تحليل واريانس يك‌طرفه تحليل شد. نتايج نشان داد در ميان عوامل تشكيل دهنده خودشفقت‌ورزي، ورزشكاران گروهي و انفرادي تنها در خرده مقياس اشتراكات انساني تفاوت معني‌داري باهم داشتند به طوري كه ورزشكاران گروهي احساس اشتراكات انساني كمتري داشتند. در اتخاذ مكانسيم‌هاي دفاعي نيز بين ورزشكاران گروهي و انفرادي تفاوت معني‌داري وجود نداشت و ورزشكاران از سبك‌هاي دفاعي به صورت تلفيقي استفاده كرده‌اند. براساس يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان گفت عدم وجود جو حمايت‌گر اعضا از يك ديگر در ورزش‌هاي گروهي مي‌تواند مزيت و برتري زمينه اجتماعي اين نوع از رشته‌هاي ورزشي را در مقايسه با ورزش‌هاي انفرادي در فرآيند مقابله و سازگاري را خنثي كند. به نظر مي‌رسد شركت در رقابت‌هاي ورزشي مي‌تواند موجب بهبود خلق و خوي ورزشكاران شود و به دنبال آن سطح خودشفقت‌ورزي آن‌ها بالا برود و با توجه به استفاده تلفيقي ورزشكاران از سبك‌هاي دفاعي به روشي سازگارانه، روانشناسان ورزشي با مداخلات خودشفقت‌ورزانه مي‌توانند بستري براي ايجاد سبك‌هاي مقابله‌اي نوين، بهبود ذهن آگاهي و ريكاوري سريع رواني بعد از شكست را براي ورزشكاران آسيب پذير فراهم كنند.