ضمير ناخودآگاه جمعي و نقش درون‌مايه‌ها و تصاوير آن در غناي اثر ادبي با تكيه بر مقايسه‌ موضوع «صبر بر مصيبت» در «كليدر» و «دا»

براي نقد يك اثر هنري روش هاي مختلفي وجود دارد كه منتقدين با به‌كارگيري آن ها به نقد و تحليل آثار هنري و ادبي مي پردازند. تا به امروز، نقدهاي صورت گرفته بيشتر متوجه‌ دنياي بيرون نويسنده، نفس اثر به تنهايي و همچنين اِعمال نفوذ نويسنده بر داستان بوده است. اين پژوهش سعي دارد يافته هاي مطالعات روان‌شناختي درباره‌ ضمير ناخودآگاه جمعي و استفاده از محتويات و امكانات آن در خلق اثر هنري را بررسي كند؛ از اين رو، هدف اصلي اين پژوهش، پاسخ به اين سؤال است كه عوامل و عناصر متعلق به ضمير ناخودآگاه در ادبيت يا بخشيدن حيثيت ادبي به «دا » و «كليدر» چه نقشي داشته است؟ اين پژوهش به شيوۀ تحليل اسنادي و روش تحليلي- توصيفي انجام گرفته است. نتيجه نشان مي دهد كه هر متني با هر سطحي نمي تواند بستر مناسب و شرايط لازم براي ايفاي نقش كهن الگوها و اساطير را در خود فراهم سازد . متوني كه تنها پرورده‌ عقل و حواس پنجگانه باشد، نمي توانند پا را فراتر از عقل بگذارند؛ اين در حالي است كه هر چه حس و تخيل آزادتر گذاشته شود، متني ادبي تر و از لحاظ اساطيري، غني تر در اختيار خواهيم داشت.