بررسي جايگاه حق بر محيط زيست سالم در حقوق بين‌ الملل

حق بر محيط زيست سالم به عنوان يكي از حق ‌هاي بنيادين و اساسي بشر مي‌باشد. اين حق در واقع انعكاس ‌دهنده ارزش‌ هاي والايي همچون حق حيات، حق سلامتي و حق زندگي با استاندارد مي‌باشد و ارتباط تنگاتنگي با پيش‌شرط‌هاي تداوم حيات نسل كنوني و نسل‌هاي آينده دارد. به واقع، اين حق متناسب با اقتضائات جمعي است و امروزه ضرورت مطرح شدن اين حق، موجب گرديده تا توجه بيشتري نسبت به آن صورت گيرد. در همين راستا بسياري از اسناد بين‌المللي اعم از الزام‌آور و غير الزام-آور نظير اعلاميه جهاني حقوق بشر، ميثاق حقوق مدني و سياسي و ميثاق حقوق اقتصادي اجتماعي و فرهنگي به صورت صريح و تلويحي حق بر محيط زيست سالم را مورد تأكيد قرار داده اند. در اين مقاله كه با روش توصيفي- تحليلي صورت پذيرفته، سعي گرديده است كه به بررسي و شناخت اين حق با تأكيد بر حقوق بشر بپردازيم. نتايج پژوهش حاضر بيان كننده اين مسئله داست كه عليرغم اين كه قوانين متعددي در راستاي حفظ محيط زيست تصويب شده و در هر كدام از اسناد بين المللي به نوعي بر حق بر محيط زيست تأكيد داشته‌اند، آن چنان كه بايد كافي نبوده است. لذا اين امر مستلزم تلاشي جهاني و فراگير براي دستيابي به يك ايده‌ال در اين خصوص مي‌باشد.