شناسايي و اولويت بندي شاخص هاي پايداري اجتماعي اماكن ديني در دوران بيماري هاي فراگير و راهكارهاي طراحانه تحقق و تداوم آن (مورد پژوهي: مساجد محله فردوس غرب، تهران)

مقدمه: اماكن ديني همواره سطوح بالايي از زيست اجتماعي را در خود پذيرفته اند. بروز بيماري هاي فراگير در سال هاي اخير تهديدي براي رفع نياز انسان به زيست و پايداري اجتماعي، و تحقق و تداوم آن در اماكن ديني بوده است. در همين راستا اين پژوهش به شناسايي و اولويت بندي شاخص هاي مؤثر بر ارتقا پايداري اجتماعي در اماكن ديني در دوران بيماري هاي فراگير و ارائه راهكارهاي طراحانه تحقق و تداوم آن ها خواهد پرداخت تا به منظور مديريت بحران فراروي طراحان، معماران، و برنامه ريزان شهري قرار گيرد. دو مسجد حضرت زينب و  انصارالحسين در محله فردوس غرب از منطقه 5 تهران براي مطالعه انتخاب شد.روش تحقيق: پژوهش از نوع كيفي است و گردآوري داده ها، شامل شاخص ها و زيرشاخص هاي مورد بررسي با مطالعات كتابخانه اي، روش تحليل محتوا، و دلفي انجام شد. در مجموع در دو بعد غير كالبدي و كالبدي، 6 شاخص و 36 زيرشاخص شناسايي شد و اولويت بندي زيرشاخص ها از طريق پيمايش و به روش پرسش نامه محقق ساخته و آزمون فريدمن بوده است.نتايج و بحث: يافته ها نشان داده است كه در بعد كالبدي شاخص مطلوبيت فعاليت پذيري و زيرشاخص وجود فضاي سبز و عمومي در مجاورت مكان ديني، و انعطاف پذيري و تغييركاربري فضاهاي اماكن ديني متناسب با دوران بيماري به ترتيب اولويت اول و دوم پرسش شوندگان، و در بعد غير كالبدي، شاخص رفاه و كيفيت زندگي روزانه و زيرشاخص ايجاد احساس رضايت از زندگي، نشاط، و سرزندگي در دوران بيماري اولويت سوم پرسش شوندگان بوده است.نتيجه گيري: در نهايت براي تبديل زيرشاخص هاي پايداري اجتماعي به راهكارهاي طراحي از سه سو سازي استفاده شد و بر اساس 20 اولويت پرسش شوندگان، ده راهكار طراحي اماكن ديني ارائه شد.