بررسي تغييرات تنش لرزه‌اي در زاگرس جنوبي

كوهزاد زاگرس با راستاي شمال باختري  جنوب خاوري كه طي همگرايي صفحه عربي و خردقاره ايران در كرتاسه پسين شروع به تشكيل كرده است، نتيجه برخورد قاره  قاره بين خردقاره ايران و صفحه آفريقا  عربي است كه همچنان تداوم دارد. اين برخورد در زمان ميوسن  پليوسن توسعه يافته است. لرزه خيزي در منطقه زاگرس جنوبي به منطقه بين دشت ساحلي خليج فارس و سامانه راندگي زاگرس محدود است. فراواني زمين لرزه ها در زاگرس نشانه تغيير شكل فعال خارج ازتوالي (active out of sequence deformation) در اين بخش است كه در كوهزاد هاي برخوردي مشابه نيز آن را مي توان مشاهده كرد. در اين مطالعه پارامترهاي لرزه خيزي كمربند زاگرس جنوبي با توجه به رابطه گوتنبرگ  ريشتر ارزيابي و ويژگي آماري زمين‌‌لرزه ها با درنظر گرفتن توزيع مكاني و زماني (يا چگالي توزيع زمان و مكان) آنها بررسي مي شود. به همين منظور داده هاي پايه مرتبط با گسلش و لرزه خيزي شامل بزرگاي زمين لرزه، توزيع رومركز زمين لرزه ها و گسل ها بررسي شد. مبناي اين تحليل، محاسبه پارامتر لرزه خيزي (b) است كه بر اساس بيشينه احتمال محاسبه شد. در اين روش توزيع زماني و مكاني پارامترها، ويژگي تجمعي داده‌ها (بعد همبستگي) و سطح تنش زمين ساختي منطقه مرتبط با فرايندهاي مختلف لرزه زمين‌ساختي متفاوت از ديگر روش ها لحاظ شده است. با درنظر گرفتن توزيع رومركز و بزرگاي زمين‌لرزه ها، ميزان تغييرات پارامتر لرزه خيزي مناطق كمربند پهنه گسل هاي فلسي، مزوپتامين  خليج فارس و كمربند پيش‌بوم زاگرس  به‌ترتيب 0.61 b 0.64, 0.98 b 1.05 and 1.0 b 1.7برآورد شده است. بر اساس نتايج تغييرات پارامتر لرزه خيزي، تغييرات اختلاف تنش بيشينه و كمينه (3σ 1σ) در پهنه زاگرس جنوبي در امتداد سه برش عرضي انتخابي محاسبه و مقادير (MPa 470 230)، (MPa 296 205) و (MPa 550 60) به‌دست آمد.