انگاره‌هاي سياستگذاري مطلوب هوشمند شهري با تاكيد بر اينترنت اشياء به مثابه قدرت نرم

يكي از مفاهيم جديد و مولفه‌هاي قدرت نرم جهت مقابله با چالش‌هاي كنوني شهرها در عرصه‌هاي مختلف(رشد جمعيت شهري، افزايش شهرنشيني و ...) شهر هوشمند است و از مهمترين نيازهاي ايجاد يك ساختار هوشمند، داشتن زير ساخت مناسب ارتباطات و مخابرات است. نتايج بررسي در زمينه شاخص‌هاي شهر هوشمند مبتني بر حكمروايي در شهر تهران نشان مي دهد كه دو بعد اساسي حكمروايي(مشاركت و نظام تصميم گيري) پايين تر از حد متوسط مي‌باشند، كه نقش و جايگاه ضعيف شهروندان در نظام تصميم سازي و تصميم گيري را نشان مي‌دهد و هرچند وضعيت اكثر شاخص‌هاي شهر هوشمند مبتني بر حكمروايي، در شهر تهران در حد متوسط هستند، اما در بخش‌هاي جنوبي و مركزي تهران نسبت به بقيه قسمت‌ها از وضعيت نامناسب تري برخوردارهستند. اين وضعيت نمايانگر شكاف در بخش هاي مختلف شهر تهران از منظر شاخص هاي شهر هوشمند مبتني بر حكمروايي و قدرت نرم مي‌باشد. از اين رو براي تحقق شهر هوشمند در تهران، قانون گذاري، تدوين سياست‌هاي يكپارچه و داشتن چشم انداز بلند مدت جهت بهره مندي از قدرت نرم در سياستگذاري مطلوب هوشمند شهري، ضروري بوده و در صورت تحقق حكمروايي هوشمند مي‌توان شاهد بهبود شهر، تغيير شرايط دولت در مقابل ساير بازيگران، و تغيير سازمان يافته دولت بود.