رفتار تصميم گيران سياست خارجي ايران و آمريكا در مناقشه هسته‌اي ايران (تركيب قدرت سخت و نرم)

براساس معاهده منع گسترش تسليحات هسته‌اي، بهره‌مندي از انرژي هسته‌اي براي اهداف صلح‌آميز حق تمامي كشورهاي مستقل است. ليكن تلاش و پيگيري جمهوري اسلامي ايران براي دستيابي به اين حق تبديل به بزرگترين چالش در سياست خارجي اين كشور و بطور روشن به تقابل با ايالات متحده آمريكا تبديل شده است و تا آينده نامعلوم ادامه خواهد داشت. سؤال اصلي كه در اين پژوهش مطرح مي‌شود اين است كه چه رابطه‌اي بين مقامات سياسي ايران و آمريكا با شكل‌گيري سياست خارجي تقابلي دو كشور در برنامه هسته‌اي ايران وجود دارد؟ يافته‌هاي علمي اين پژوهش نشان مي‌دهد، درحالي‌كه رقابت اصلي روئساي جمهور آمريكا در نحوه مهار برنامه هسته‌اي ايران بوده، تأكيد رهبر ايران بر ارتقاي دانش هسته‌اي و سياست روئساي جمهور ايران در چگونگي ارتقاي آن مي‌باشد. بدين‌ترتيب سياست خارجي ايران- آمريكا در برنامه هسته‌اي از نقش مقامات متأثر بوده است. به نظر نويسندگان اين مقاله، نظريه ملي- بين‌المللي جيمز روزنا كه به هر دو سطح تحليل خرد و كلان همزمان اهميت مي‌دهد، رويكرد مناسبي براي پرداختن به اين موضوع مي‌باشد. همچنين با بهره‌گيري از روش تبييني و با استفاده از اسناد و منابع كتابخانه‌اي و برخي منابع آماري اين موضوع بررسي شده است.