ارزيابي شاخص هاي موثر بر تاب آوري فرم و فضاي شهري با تاكيد بر سيل و رواناب هاي سطحي (مورد پژوهي: شهر نور استان مازندران)

در سال هاي اخير رويكردهاي غالب در حوزه برنامه ريزي و طراحي شهري از تمركز بر موضوع كاهش آسيب پذيري، به برنامه هاي افزايش تاب آوري در برابر سوانح تغيير كرده است. مفهوم تاب آوري شهري از زمان پيدايش، با برنامه ريزي شهري سروكار داشته است و رويكرد هاي طراحي شهري تاب آور يك زمينه كمتر توسعه يافته است. پژوهش حاضر كه از نوع كاربردي است و از روش هاي توصيفي تحليلي استفاده كرده است به تاب آوري شهري در حوزه طراحي شهري مي پردازد. هدف پژوهش بررسي تاثير فرم هاي شهري بر تاب آوري شهري در برابر سانحه سيل و آبگرفتگي است لذا شاخص هايي براي ارزيابي تاب آوري انواع فرم هاي شهري در برابر اين سوانح تبيين شده است. محدوده ي مطالعه در مساحتي به وسعت 320 هكتار در شهر نور قرار داد و شاخص ها در مقياس محلات و بلوك هاي محدوده ي مطالعه مورد سنجش قرار گرفته اند تا ميزان تاب آوري هريك از شاخص ها در برابر سيل و آبگرفتگي مشخص شود. براي تحليل اطلاعات از تكنيك تاپسيس استفاده شد. نتايج حاكي از آن بود كه 27.7هكتار از محدوده ي مطالعه داراي تاب آوري بسيار پايين، 62.6 هكتار تاب آوري پايين، 48.4 هكتار تاب آوري متوسط، 53 هكتار تاب آوري بالا و 16.8 هكتار تاب آوري بسيار بالا داشتند. بيشترين مساحت مربوط به سطح تاب آوري پايين با 62.6 هكتار است. در مجموع 90.3 هكتار از محدوده مطالعه تاب آوري پايين و بسيار پايين دارند كه حدود 43 درصد از مساحت كل مورد بررسي است.