تحليل و بررسي زمان سينمايي از ديدگاه نظريه دريافت

ظرفيت‌هاي خاص عنصر زمان ، چونان علمي و هنري بودن آن ، كه مي‌توان در دراماتيك‌سازي پديده‌ها مورد نظر قرار گيرد، ويژگي منحصربفردي به آن در مقوله سينما بخشيده و خوانش ‌هاي متفاوتي را دامن زده است، خوانش‌هايي كه منجر به دريافت‌هاي متنوع مي‌شود و قابليت‌هاي نمايشي آن را هر چه بيشتر آشكار مي‌سازد. يك خوانش متفاوت را از دريچه‌ي نظريه دريافت و خصوصياتي كه در زمينه‌ي پژوهش‌هاي مختلف ايجاد مي‌كند، مي‌توان جستجو نمود.هدف اساسي اين پژوهش، پاسخ دادن به اين پرسش است كه سينما چگونه زمان را عرضه مي‌كند و مخاطب چگونه زمان را دريافت مي‌كند؟ اين مقاله توصيفي – تحليلي است. وجه توصيفي آن بحث زمان از منظر متفكرين و تمركز روي زمان سينمايي است و جنبه تحليلي آن به بازنمايي زمان سينمايي از دريچه نظريه دريافت، پرداخته است .براي گردآوري اطلاعات نيز از روش كتابخانه‌اي استفاده شده‌است. در نتيجه‌ي پژوهش نشان داده شده است كه مواردي چون پايان باز، نشانه‌ها و رمزگان سينمايي، نگاه هاي منتقدانه ( نقد‌گرايي)، تكرار و دريافت ابعاد جديد، پركردن فضاهاي خالي داستاني، دريافت متفاوت و وابسته به شرايط فردي و فكري و پيشيني و در هربار تماشا، ويژگي‌هايي هستند كه از طريق آن، مخاطب مي‌تواند به دريافت پديده زمان در سينما نايل شود.