تحليلي در باب رويكرد تقريبي آيت‌الله واعظ زاده خراساني

مسئله اصلي اين مقاله، تبيين نگاه تقريب‌گرايانه «محمد واعظ زاده خراساني» با توجه به اختلاف نظر شيعه و سني در مسئله «امامت» و «خلافت» است. واعظ زاده خراساني با توجه به دو مبناي امامت و خلافت از منظر شيعه و سني، به زمينه‌هاي تحقق خلافت ظاهري پرداخته و اين مسئله را بيشتر از منظر گروه مقابل مي‌نگرد تا با همدلي بيشتري پيش رفته باشد. وي با الهام از قواعد اصولي، دو حكم اوليه و ثانويه در خصوص خلافت را بيان كرده و اولويت‌بخشي به خلافت ظاهري را با توجه به شرايط پيش آمده مي‌پذيرد. بر اين اساس، وي با تفكيك جنبه سياسي و علمي اهل بيت در بحث امامت، معتقد است جنبه مرجعيت علمي اهل بيت مورد نياز روزگار كنوني بوده و بايد بر آن تاكيد گردد. پژوهش حاضر به روش توصيفي‌‌ ـ تحليلي مي‌كوشد مواجهه واعظ زاده خراساني با مسئله اختلافي امامت و خلافت و جمع آن با رويكرد تقريبي را نشان دهد.