تصديق خداوند پس از تلاوت قرآن كريم از ديدگاه شيعه و اهل‌سنت

تصديق خداوند در پايان تلاوت قرآن كريم، از آدابي است كه بسياري از مسلمانان اعم از شيعه و سني به آن پايبند‌ بوده و اهميت فراواني براي آن قائل‌اند؛ هرچند در اين ميان، برخي از معاصرين سلفي اين عمل را از مصاديق بدعت به شمار آورده‌اند كه با واكنشها و پاسخهاي ديگر عالمان اهل سنت مواجه شده است. تصديق خداوند پس از تلاوت قرآن كريم در دوران حاضر، معمولاً با استفاده از تعابير «صدق الله العظيم» و «صدق الله العلي العظيم» انجام مي‌شود كه تعبير اول نزد قاريان اهل سنت و تعبير دوم نزد قاريان شيعه متداول است. برخي به خطا تصور كرده‌اند كه هر يك از اين تعابير مختص يكي از اين مذاهب است و لفظ «العلي» را كه وصف خداوند متعال است، با امام اول شيعيان مرتبط دانسته‌اند. هيچ پژوهش مستقلي درباره تصديق پايان تلاوت از ديدگاه مذاهب اسلامي يافت نشد و اين مقاله كوشيده است مسئله تصديق خداوند و الفاظ مربوط به آن را در منابع شيعه و اهل سنت با استفاده از روش توصيفي ـ تحليلي مورد واكاوي قرار داده و به اين نتيجه رسيده است كه تصديق خداوند پس از تلاوت، به كلمات يا عبارات خاصي منحصر نيست و ذكر عبارات گوناگون در تصديق خداوند متعال جايز است. مرزبنديهاي مذهبي خاصي در ذكر عبارت تصديق پس از تلاوت قرآن كريم ميان شيعه و اهل سنت وجود نداشته است و تعصب و اصرار بر گفتن عبارتي خاص از سوي افراد در تصديق پايان تلاوت، فاقد پشتوانه ديني است.