بررسي تغيير فلور علف‌هاي ‌هرز مزارع گندم آبي شهرستان اصفهان طي يك دوره پانزده‌ساله

به منظور بررسي تغيير فلور علف‌هاي ‌هرز مزارع گندم آبي شهرستان اصفهان طي يك دوره 15 ساله (سال 1398 نسبت به سال 1383) از علف‌هاي ‌هرز 100 مزرعه به روش سيستماتيك و مطابق با الگوي w در مرحله پنجه‌زني تا ساقه‌رفتن گندم نمونه‌برداري انجام شد. گونه غالب علف ‌هرز باريك‌برگ در سال 1383 يولاف وحشي زمستانه (Avena ludoviciana)، با شاخص غالبيت 76.1 بود؛ در حالي كه در سال 1398 سه علف‌ هرز يولاف وحشي زمستانه، جو‌دره (Hordeum spontaneum) و خوني‌واش (Phalaris minor) به ترتيب با شاخص‌هاي غالبيت 70.1، 42.3 و 28.6 به عنوان گونه‌هاي غالب شناخته شدند. گونه‌هاي پهن‌برگ غالب در سال 1383، سلمه‌تره (Chenopodium album) با شاخص غالبيت 67.9 و هفت‌بند (Polygonum aviculare) با شاخص غالبيت 31.96 بود؛ در حالي كه در سال 1398 بيشترين شاخص غالبيت در سه علف ‌هرز سلمه‌تره، هفت‌بند و خاكشير ايراني (Descurainia Sophia) به ترتيب با شاخص‌هاي غالبيت 78.4، 38.5 و 39.04 مشاهده شد. با استفاده از آناليز چند متغيره همبستگي كانوني (CCA)، ارتباط پراكنش علف‌هاي ‌هرز با عوامل خاك (نيتروژن، فسفر، پتاسيم، بافت خاك و EC)، تناوب زراعي و علف‌كش‌ها بررسي شد. علف‌هاي ‌هرز خوني‌واش، جو‌دره، گيامستك (Bromus commutatus)، شيرين‌بيان (Glycyrrhiza glabra)، ازمك (Cardaria draba) و يونجه زرد (Melilotus officinalis) بيشترين همبستگي را با ميزان نيتروژن خاك داشتند.