رهيافت تطبيقي تبلور انديشۀ بيداري اسلامي در سروده‌هاي سميح صباغ و قيصر امين‌پور

ادبيات بيداري يكي از گونه‌هاي مطرح ادبيات است كه به‌دليل شرايط سياسي خاص كشورهاي خاورميانه در دوران معاصر، وضعيت ويژه‌اي پيدا كرده است. دو كشور ايران و فلسطين از جمله كشورهاي بارز در زمينۀ بيداري اسلامي و مقاومت هستند. دو تن از چهره‌هاي برجسته اين نوع ادبي، سميح صباغ (1947-1992م) و قيصر امين‌پور (1338- 1386ش) هستند كه به دليل مقاربت زماني حيات سياسي و اجتماعي خود داراي بن‌مايه‌ها و مضامين ادبي مشتركي هستند. هشت سال دفاع مقدس در ايران و مبارزۀ ملت فلسطين در برابر اشغالگران اسرائيلي و خائنان داخلي، زمينه‌اي غني و پربار را در پرداختن به مضامين بيداري اسلامي و مقاومت، پيش روي اين دو شاعر قرار داده است (مسئله). پژوهش حاضر، با تكيه بر روش توصيفي- تحليلي و مكتب ادبيات تطبيقي آمريكا صورت گرفته است (روش). و در پايان مشخص گرديد: اشعار دو شاعر، به دنبال ايجاد يك انقلاب عليه بيدادگران زمان است كه در اين زمينه مقاربت و نزديكي زيادي به يكديگر دارند، اما سخن در باب آزادي و بيداري در اشعار صباغ برخلاف امين‌پور، به دليل طولاني شدن مسئلۀ فلسطين بيشتر است. زبان شعري آنها به دليل ماهيت بيدارگري و اصلاح‌طلبي، ساده و روان و گاه نمادين است. امين‌پور برخلاف صباغ از زبان حماسي و شخصيت‌هاي ديني و تاريخي بهره برده است (يافته‌ها).