الگوي رفتاري جنبش هاي اسلامي شيعيان در عراق معاصر؛ همجوشي يا شكاف

تاريخ جنبش‌هاي اسلامي در عراق مسئله مهمي بوده است كه پس از ورود استعمار غربي و نيروي‌هاي خارجي و بعدتر ظهور تروريست‌هاي سلفي و تكفيري علي‌الخصوص در سدهٔ اخير مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. نهضت سياسي شيعيان عراق كه از سال 1914 م. با اشغال فاو و بصره شكل گرفت اهدافي از جمله مبارزه با اشغالگران خارجي، ديكتاتورهاي داخلي و تروريست‌هاي مخل امنيت مردم عراق را سرلوحه قرار داده است؛ اما در تشكيل يك ساختار باثبات همواره ناتوان بوده و فراز و فرودهاي زيادي را تجربه نموده است. (مسئله)؛ اين مقاله تلاش دارد با روش كتابخانه‌اي و مراجعه به منابع موجود درباره اين مقطع تاريخي و تحليل اسنادي داده‌هاي مكتسب و با بهره‌گيري از نظريه تاريخ طبيعي انقلاب‌هاي كرين برينتون (روش)؛ به كشف الگوي رفتاري اين جنبش‌ها در تاريخ عراق بپردازد. آنچنان كه تحليل وقايع تاريخي اين دوره نشان مي‌دهد، جنبش‌هاي مذكور در دوران وقوع بحران‌ها به يك اتحاد جمعي مي‌رسند كه با وام‌گيري از علم فيزيك به طور استعاري اين پديده همجوشي خوانده مي‌شود و در دوران فائق آمدن بر بحران‌ها به جاي ثبات، تحت تأثير سلسله‌اي از عوامل، دچار اختلافات شديد شده و مبتلا به شكاف مي‌شوند و مجدد چرخه‌اي از بحران دراين كشور كه به بي ثباتي سياسي مي‌انجامد تكرار مي‌گردد. (يافته‌ها)