بررسي تأثير پوشش گياهي بر تغييرات دماي سطحي زمين شهرستان اصفهان با استفاده از داده‌هاي سنجش از دور

دماي سطح زمين يا دماي رويۀ زمين در‌سطح شهرها و مناطق شهري نسبت به محيط اطراف به‌طور چشمگيري بيشتر است كه به‌عنوان جزيۀ گرمايي شناخته مي‌شود. اين پديده اگر از حد مشخصي بيشتر شود باعث ايجاد مشكلاتي براي ساكنان شهر مي‌شود. در پژوهش حاضر اثر وجود پوشش گياهي بر‌روي ميزان جزيرۀ حرارتيِ شهري شهرستان اصفهان بررسي شد. بدين منظور، روند تغييرات دمايي سطح زمين منطقۀ مطالعه‌شده و ارتباط آن با پوشش سطحي با استفاده از محصولات دماي سطح زمين (LST) سنجيدۀ موديس، مكان‌هايي با جزيرۀ حرارتي بررسي شد. همچنين، براي تهيۀ نقشۀ تراكم پوشش گياهي در بازۀ زماني 2020- 2001 ميلادي از شاخص تفاضل پوشش گياهي نرمال (NDVI) داده‌هاي ماهورۀ لندست استفاد شد. بررسي تغييرات زماني سالانۀ دماي رويۀ شهرستان اصفهان نشان مي‌دهد كه دما در طي اين دوره افزايشي است؛ به‌طوري كه سال 2011 با ميانگين دماي سالانه37.21 درجۀ سلسيوس به‌عنوان گرم‌ترين و سال 2012 با ميانگين دماي سالانه 33.7 درجۀ سلسيوس به‌عنوان سردترين سال در دورۀ زماني مطالعه ‌شده است. نتايج مربوط به بررسي پوشش گياهي نيز نشان داد كه اراضي باير بيشترين دما و اراضي با پوشش گياهي، كمترين دما را دارند. جزاير حرارتي نشان داد كه مناطق با كاربري صنعتي و مكان‌هايي با تراكم بالاي جمعيت (پرترافيك)، هوايي آلوده و بافتي فشرده و فرسوده دارند. توسعۀ كاربري شهري در‌طول دورۀ مطالعه، بسيار محسوس بوده است كه به همين نسبت نيز كاهش پوشش گياهي را به همراه دارد و نشان‌دهندۀ افزايش دماي شهري است.