برآورد تبخير-تعرق واقعي با استفاده از داده‌هاي سنجش از دور به‌منظور بهبود مديريت آب

كمي‌سازي مكاني ET واقعي براي مديريت منابع آب و برنامه‌ريزي در مناطق خشك بسيار مهم است. در اين پژوهش به بررسي و برآورد  تبخير-تعرق براساس الگوريتم هاي Py_SEBAL و METRIC، مدل WaPOR و محصول MOD16  طي سال هاي 2021 و 2022 در دشت مغان واقع در استان اردبيل پرداخته شد. نتايج هر يك از مدل ها با روش FAO-56 كه يك روش استاندارد براي برآورد تبخير-تعرق در مناطق مختلف است، مقايسه شد. نتايج نشان مي دهد كه الگوريتم Py_SEBAL با مقدار 0.97=R و (mm/month)1.88=RMSE بيش‌ترين ميزان همبستگي را با مقدار FAO-56 دارد. سپس، الگوريتم METRIC با مقدار 0.89=R و (mm/month) 1.5=RMSE بيش‌ترين ميزان همبستگي را داشته است. به‌منظور اعتبارسنجي دقيق‌تر عملكرد مدل‌هاي برآوردي در مناطق مختلف، از پايگاه WaPOR نيز استفاده شد. خروجي هاي به‌دست‌آمده نشان مي دهد كه در بين اراضي تحت پوشش شبكه آبياري الگوريتم Py_SEBAL با مقدار 0.77=R2 بيش‌ترين ميزان همبستگي را با مقادير حاصل از WaPOR دارد. بعد از Py_SEBAL، METRIC با مقدار 0.55=R2 همبستگي به نسبت مناسبي را دارد. با توجه به نقشه كاربري منطقه، بيش از 60 درصد اراضي اين منطقه تحت پوشش شبكه آبياري قرار دارند. ازآنجايي‌كه Py_SEBAL در بررسي هاي انجام‌شده بهترين نتيجه را براي بررسي در اين اراضي داشته است، لذا به برآورد حجم ميزان  تبخير-تعرق در سطح كل منطقه پرداخته شد كه نتايج حاصله نشان مي دهد حجم ميزان تبخير-تعرق از سطح برابر از اراضي تحت پوشش شبكه آبياري و اراضي ديم حدود 4.5 برابر در هر هكتار بيش‌تر است.