تجميع هرمنوتيك تلفيقي در قاب تصوير با تكيه بر شعر «بي‌دل» مهدي اخوان‌ثالث

هر شاخه از هرمنوتيك همچون برشي از واقعيت است. هرمنوتيك تلفيقي ما را با بخش بزرگ‌تري از واقعيت مواجه مي‌كند. ازآنجاكه تصوير نسبت به متن حجم بيشتري از اطلاعات را در خود جاي مي‌دهد، در هرمنوتيك تلفيقي با استفاده از ظرفيت‌هاي تصوير، مي‌توان عناصر مربوط به تحليل مؤلف، متن و مخاطب را در فضايي تعاملي با هم ادغام كرد و در قالب يك تصوير به‌نمايش گذاشت. در مقاله حاضر، براساس رويكرد هرمنوتيك تلفيقي، كه ابتدا به بررسي عناصر متن و احوال مؤلف مي‌پردازد و سپس با استفاده از تحليل‌هاي روان‌شناختي به‌دنبال مصداق خارجي عناصر متن در زندگي و احوال مؤلف است، شعر «بي‌دل» مهدي اخوان‌ثالث بررسي شد. در اين بررسي مشخص شد كه تصاوير عمق برپايه تصاوير اثباتي از طريق قابليت تجسم (تجسم آزادي در كبوتر) به‌كار گرفته ‌شده است. تصوير عمق به‌معناي استفاده از وجوه ثانويه كلمات و تصوير اثباتي به مفهوم تلاش مؤلف براي بيان نظر خود و همراه‌‌كردن مخاطب است. به‌لحاظ ساختار تصويرپردازي، «كبوتر»، «خون»، «برج»، و «گمشده»، به‌‌منزله تصوير مركزي در كانون قرار دارد كه با استفاده از توصيف و نيز با بهره‌گيري از نمادپردازي، تصاوير شعري با استخدام معناي ثانويه كلمات خلق ‌شده‌اند. اين تصاوير، با توجه به وزن مضارع مسدس اخرب مكفوف، لحني تغزلي دارد. همچنين، اين شعر به‌لحاظ كاركرد، سياسي و اجتماعي است و همچون يك بيانيه انتقادي، نااميدي جامعه واپس‌زده در اثر كودتا را به‌تصوير كشيده است. اين شعر از تصوير سينمايي بهره مي‌گيرد؛ چراكه داراي روايت داستاني و غناي تصويري به‌جهت بهره‌گيري از معناي ثانويه كلمات است. درواقع، شاعر با استفاده از نمادپردازي و معناي ثانويه كلمات، سعي دارد مخاطب را با نيت خود، كه موضع‌گيري درباب يك واقعه تاريخي، سياسي، و اجتماعي است، همراه كند.