نقدي بر نحوه توزيع عمومي وسايل پيشگيري از بارداري با توجه به قانون حمايت از خانواده و جواني جمعيت

حق باروري، چه در قالب مثبت و چه در شكل منفي خود، در تمام اديان و مذاهب و به‌عنوان يك اصل مهم در اسناد بين‌المللي و حقوق بشري، به‌شكل حقي حمايت‌شده و مطالبه‌كردني، مطرح شده است؛ باوجوداين، تجربه‌ي رشد منفي جمعيت در كشور ايران، در سال‌هاي اخير، با سابقه‌ي اسناد و قوانين مذهبي و پشتوانه‌هاي فقهي و كلامي، نشان از ضرورت توجه دولت به دلايل اين پديده و تلاش براي رفع آن دارد. هرچند لزوم مثبت‌شدن نرخ رشد جمعيت، حائز اهميت است و دولت‌ها بنا بر چشم‌اندازهاي خود، حق توصيه دارند، اما حق هر خانواده است كه آزادانه به تصميم خود در خصوص باروري يا عدم باروري عمل كند. با اينكه اين حق، كفايت تصميم را ايجاد مي‌كند، نبايد از پيامدهاي مثبت و منفي قانونگذاري‌ها درباره‌ي افزايش جمعيت تحت هر هدف و عنواني، غافل ماند. آموزش اين پيامدها بر عهده‌ي دولت‌هاست؛ همچنين، حق شهروندان است كه از اين پيامدها آگاهي يابند، سپس آزادانه تصميم بگيرند؛ اختيار عملي كه در قانون حمايت از خانواده و جواني جمعيت، از نظر مقنن دور مانده است و به بازبيني نياز دارد. در اين پژوهش كوشش شده است با بررسي ديدگاه‌هاي مختلف و متون علمي و حقوقي داخلي و خارجي، اولاً آزادي افراد در اعمال حق باروري، اثبات و ثانياً محاسن و معايب ماده‌ي 51 قانون حمايت از خانواده و جواني جمعيت، روشن شود؛ در نهايت، پيشنهاداتي براي تغيير اين ماده‌ي قانوني و نگرش قانونگذار به راهكارهاي افزايش نرخ رشد جمعيت، ارائه گردد.