مطالعۀ تطبيقي مفهوم التزام به شرط حداكثر تلاش متعارف در قراردادهاي تجاري بين‌المللي

شرط حداكثر تلاش متعارف، ماحصل نوآوري در قراردادهاي تجاري بين‌المللي است كه به جهت تأثير در تفسير مفاد قراردادي و حصول نتيجۀ مطلوب، اهميت ويژه‌اي دارد. اين شرط در ميان ساير شروط مشابه مانند شرط تلاش معقول، اقدامات مقتضي و مراقبت‌هاي لازم و كافي، بسيار اثرگذارتر جلوه مي‌‌كند؛ چراكه متعهد مي‌بايست تمامي توان و تخصص خود را در جهت انجام تعهد به‌كار گيرد. شرط حداكثر تلاش در نظام‌هاي كامن‌لا و سيويل‌لا داراي معاني متفاوت است. در حقوق نوشته، شرط حداكثر تلاش متعهد را ملزم مي‌نمايد تا هرچه كه در توان دارد به‌منظور ايفاي تعهداتش انجام دهد؛ حتي اگر صرف مقادير نامحدود منابع موجب ضرر فاحش يا ورشكستگي وي گردد. اما دركشورهاي تابع حقوق عرفي، اين شرط داراي انعطاف بيشتري بوده، به معناي كوشش متعارف و متناسب با عرف است و لذا متعهد ملزم نيست براي اجراي تعهد، خود را از هستي ساقط كند. در حقوق ايران از چنين شرطي سخن به‌ميان نيامده، ولي به تبعيت از حقوق نوشته و در قالب مفاهيم سنتيِ تعهد به وسيله و تعهد به نتيجه، پذيرش چنين شرطي قابل توجيه است.