جايگاه ركن «ضرر و زيان» در مذاكرات كنوانسيون چارچوب ملل متحد در ‏خصوص تغيير آب و هوا (‏UNFCCC‏) و تأثير طرح دعاوي قضايي داخلي ‏(در كشورهاي پيشرفته و توسعه‌نيافته) و بين‌المللي بر آن

ازآنجايي كه مذاكرات كنوانسيون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغييرات آب و هوايي (UNFCCC) در ارائۀ حمايت كافي از قربانيان آب و هوا شكست خورده است، كشورهاي آسيب‌پذير و نيز سازمان‌هاي غيردولتي با جديت در حال بررسي راه‌هاي قانوني براي به‌دست‌آوردن منابعي جهت جبران «ضرر و زيان» وارده هستند و در اين مسير طرح دعاوي قضايي را عامل هدايتگري مذاكرات UNFCCC به سمت پيش‌بيني و مقرر داشتن منابع اين جبران مي‌دانند. اين مقاله با تأكيد بر ضرورت حمايت جامعۀ بين‌الملل از آسيب‌هاي اقليمي ناشي از دست‌كاري درآب و هوا، به‌ويژه آسيب‌هاي وارده بر كشورهاي آسيب‌پذير و كمترتوسعه‌يافته، با هدف اثبات تأثير دعاوي ضرر و زيان بر مذاكرات UNFCCC و به روش توصيفي- تحليلي، به بررسي ديدگاه‌هاي موافقان و مخالفان اين ايده و دلايل آنها و نيز عناصر و نهادهاي مؤثر در اين قضيه همچون سازمان‌هاي غيردولتي و شبكه‌هاي دعواي حقوقي مي‌پردازد و درنهايت اثبات مي‌كند كه علي‌رغم اين واقعيت كه سازوكار طرح دعوي قضايي مسئوليت و جبران خسارت‌هاي آب و هوايي هنوز در مراحل نه‌چندان پيشرفته است، اما به‌عنوان راهي قانوني داراي ظرفيت قابل‌توجهي براي هدايت مذاكرات UNFCCC در موضوع ضرر و زيان، به‌ويژه لزوم «تعيين منابع مالي جديد و اضافه» بر دو ركن كاهش و سازگاري از سوي UNFCCC است.