كيفيت بازنمايي كنشگران گفتمان در شعر آرش كمانگير با تكيه بر الگوي ون ليوون

فرايند بازنمايي شخصيت در روايت، داراي نمودهاي گوناگوني از صورت‌‌بندي‌‌هاي مبتني بر گفتمان است. پژوهش حاضر، براي توصيف عاملان و كنشگران گفتمان، آراي ون ليوون (Van Leeuwen, 1996) در باب گفتمان و كنشگران را در شعر حماسي آرش كمانگير سروده سياوش كسرايي به ‌‌كار گرفته‌‌است. كنشگران اجتماعي در شعر آرش كمانگير مشتمل اند بر آرش، ايرانيان و تورانيان (لشكر دشمن). راوي، در بازنمايي كنشگران اجتماعي –كه سه دسته از شخصيت‌‌هاي شعر (آرش، ايرانيان و تورانيان) هستند رويكرد دوگانۀ غيرانسان‌‌نمايي و انسان‌‌نمايي و فروعات اين دو رويكرد را به كار گرفته‌است تا نسبت‌‌هايي از قبول و طرد را مبتني بر مشروعيت و عدم مشروعيت طرح كند. در اين ميان، قبول و مشروعيت آرش و لشكر ايرانيان، به‌عنوان فرهنگ «خود» و با دو روش غيرانسان‌‌نمايي و انسان‌‌نمايي و فروعات اين دو انتخاب، اعم از مشخص‌‌سازي، تمايزگذاري، نام‌‌دهي، مقوله‌‌بندي، ارزش‌‌گذاري مثبت و طبقه‌‌بندي، بازنمايي شده‌است. در مقابل، طرد و عدم مشروعيت لشكر دشمن به‌عنوان فرهنگ «غير و بيگانه» با رويكرد طبقه‌‌بندي و ارزش‌‌گذاري منفي بازنمايي شده‌است.