تاثير شاخص توسعه انساني بر نرخ ازدواج در كشورهاي منتخب عضو OECD و غير OECD

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير شاخص توسعه انساني بر نرخ ازدواج در كشورهاي منتخب عضو OECD و غير OECD انجام گرفته است. روش : روش اين پژوهش از نوع پانل ديتا و جامعه آماري شامل 66 كشور طي دوره زماني 2000-2018 بوده است. با توجه به هدف پژوهش، كشورها به2 گروه كشورهاي عضو OECD و غير OECD تقسيم شده‌اند. تحليل داده‌ها و برآورد ضرايب با استفاده از روش «گشتاور تعميم‌يافته سيستمي دو مرحله‌اي» و نرم‌افزار STATA16 انجام گرفته است. سازگاري تخمين‌زن GMM به فرض معتبر بودن متغيرهاي ابزاري و عدم همبستگي جملات خطا بستگي دارد كه در اين تحقيق از آزمون هانسن-جي و آرلانو-باند به منظور بررسي اين دو فرض استفاده شده است. يافته ها: نتايج نشان داد شاخص توسعه انساني تاثير منفي و معناداري بر نرخ ازدواج در دو گروه كشورهاي مورد مطالعه طي دوره زماني 2018-2000 داشته است. همچنين ضرايب زيرشاخص‌هاي درآمد و اميد به زندگي نيز در هر دو گروه منفي و معنادار بوده است. نتايج تكميلي نيز حاكي از تاثير منفي و معنادار زير شاخص آموزش در گروه كشورهاي غيرOECD مي‌باشد؛ اما معناداري اين زيرشاخص در گروه كشورهاي عضو OECD تأييد نشده است. جمع‌بندي: تصميم به ازدواج تنها زماني اتفاق مي‌افتد كه از نظر اقتصادي، اجتماعي و يا حتي فرهنگي منطقي به نظر برسد. با توجه به نتايج اين تحقيق، شاخص توسعه انساني و زيرشاخص‌هاي آن تاثير منفي و معناداري بر نرخ ازدواج در هر دو گروه كشورهاي مورد مطالعه داشته است و تفاوت معناداري از اين منظر بين دو گروه كشور وجود ندارد.