بررسي انگاره‌هاي بينامتني در گونه گفتاري پديدارساز؛ با تمركز بر وضعيت انقلابي 57-1356

انقلاب اسلامي، محمل بروز و ظهور گونه‌هاي مختلفي از گفتارهاي سياسي با كاركردهاي متفاوت بود. يكي از گونه‌هاي رايج كه در وضعيت انقلابي و با هدف مشروعيت‌زدايي از رژيم حاكم شكل گرفت، «پديدارسازي» بود كه بر خيانت‌هاي صورت گرفته از سوي رژيم پهلوي در حق آرمان‌هاي اصيل و ملي نظير عدالت، اسلام، آزادي و قانون تأكيد مي‌نمود. هدف اين مقاله‌ بررسي وجوه بينامتني اين‌گونه‌ گفتاري است و تلاش مي‌شود ضمن شناسايي مهم‌ترين ويژگي‌هاي اين گونه‌ گفتاري، موارد مشابه آن در طول تاريخ تشيع مورد بررسي قرار گيرد و از رهگذر اين شناسايي، ريشه‌ تاريخي آن بررسي گردد. به‌عبارتي در چه دوره‌هاي تاريخي و در چه شرايط اجتماعي و از سوي چه خطيباني اين گونه‌ گفتاري نضج گرفته است تا به دوره‌ انقلاب اسلامي رسيده است؟ با استفاده از الگوهاي تحليل انتقادي گفتمان و از طريق كاوش در متون دوره‌هاي متفاوت تاريخي مشخص شد كه پديدارسازي بروز يافته در دوره‌ انقلاب، مابه ازاي تاريخي در دوره‌ معاصر و صدر اسلام دارد و در هنگامه‌ بي‌ثباتي سياسي، رهبران ديني از استدلال‌هاي مشابه عليه حكام جور زمان بهره برده‌اند.