رابطه بين ترس از سرايت كوويد-۱۹ با سلامت رواني دانشجويان پزشكي با ميانجي‌گري خود كارآمدي هيجاني

مقدمه: بحران غيرمنتظره و بي‌سابقه همه‌گيري كوويد-19 و اطلاعات اندك در مورد اينكه چگونه اين همه‌گيري مي‌تواند بر ميزان سلامت رواني دانشجويان پزشكي و پرستاري تأثير بگذارد، بررسي متغيرهاي پيش‌آيند سلامت رواني اين گروه را ضروري كرده است. اين پژوهش با هدف بررسي رابطه بين ترس از سرايت كوويد-۱۹ با سلامت رواني دانشجويان پزشكي با ميانجي‌گري خود كارآمدي هيجاني انجام شد.روش كار: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش را كليه دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي بيرجند (4000=N) در سال تحصيلي 401-1400 تشكيل دادند. نمونه پژوهش شامل 436 نفر از دانشجويان پزشكي بود كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه ترس از سرايت كوويد-19، پرسشنامه خودكارآمدي هيجاني و پرسشنامه سلامت رواني پاسخ دادند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از روش مدل يابي معادلات ساختاري و به كمك نرم‌افزارهاي آماري SPSS نسخه 24 و LISREL8.8 تحليل شدند.يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه مسير مستقيم ترس از سرايت كوويد-19 به خودكارآمدي هيجاني منفي و معني‌دار (0.01 p) و به سلامت رواني مثبت و معني‌دار (0.05 p) بود. مسير مستقيم خودكارآمدي هيجاني به سلامت رواني منفي و معني‌دار (0.01 p) بود. به‌علاوه مشخص شد كه رابطه غيرمستقيم بين ترس از سرايت كوويد-19 و سلامت رواني دانشجويان پزشكي از طريق خودكارآمدي هيجاني ميانجي مي‌شود (0.97 =GFI، 0.99 =CFI، 0.98 =IFI، 0.98 =NNFI، 0.039 =RMSEA).نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي اين مطالعه مي‌توان نتيجه گرفت كه اثر ترس از سرايت كوويد-19 بر سلامت رواني دانشجويان پزشكي به واسطه خودكارآمدي هيجاني ميانجي مي‌شود. يافته‌هاي اين مطالعه كاربردهاي عملي در زمينه آموزش دانشجويان پزشكي در دوره‌هاي همه‌گيري دارد.