ارزيابي شاخص هاي كالبدي موثر بر زيست پذيري(مطالعه موردي: روستاهاي شهرستان لاهيجان)

بيان مسأله: افزايش روزافزون جمعيت شهري و كاهش جمعيت روستاها به دليل پايين آمدن تمايل به ادامه زندگي در اين مكانها سبب شده است محققان بسياري در جستجوي راهكاري مناسب، به بررسي دو اصل توسعه پايدار و كيفيت زندگي بپردازند. در اين ميان زيست پذيري كه خود لازمه رسيدن به اين دو اصل است بسيار مورد توجه قرار گرفته است. بهترين افراد جهت بررسي زيست پذيري روستاييان و ملموس ترين بعد كالبدي است به همين دليل مقاله حاضر به ارزيابي شاخص هاي كالبدي موثر بر زيست پذيري پرداخته است.هدف: مقاله حاضر از نظر هدف كاربردي و به دنبال شناسايي و ارزيابي شاخص هاي كالبدي موثر بر زيست پذيري در روستاهاي شهرستان لاهيجان(23 روستا) مي باشد.روش: روش تحقيق توصيفي پيمايشي است. اطلاعات مورد نياز به كمك داده هاي اسنادي و تهيه چك ليست(سرشماري و طرح هادي) و ميداني و تهيه پرسشنامه(دهيار و سرپرستان خانوار)جمع آوري شده است. روش هاي مورد استفاده كوپراس و رگرسيون خطي مي باشند.يافته‌ها: پس از بررسي هاي انجام شده 5 مولفه(مسكن، حمل و نقل، خدمات ، گردشگري و تغيير كاربري) و 71 متغير شناسايي كه پس از طي مراحل شاخص سازي اثرات آنها بر زيست پذيري بررسي شد.نتيجه‌گيري: نتايج نشان مي دهد در محدوده مورد مطالعه شاخص مسكن موثرترين و شاخص گردشگري كم اثرترين شاخص ها بر زيست پذيري بوده است . همچنين به كمك تكنيك كوپراس روستاهاي مورد مطالعه بر اساس بهره مندي از شاخص هاي كالبدي رتبه بندي شده و مشخص شد روستاهاي بازكياگوراب و سوستان به ترتيب بهترين و بدترين رتبه را به خود اختصاص داده اند و در نهايت به كمك تحليل رگرسيون مشخص شد كه شاخص هاي كالبدي منتخب بر زيست پذيري در محدوده مورد مطالعه موثر است.