آزمون تجربي رابطه غيرخطي بين مخارج نظامي و بيكاري

ادبيات تجربي پيرامون رابطه مخارج نظامي و بيكاري، يافته‌هاي ناهمگن و متفاوتي را ارائه مي‌دهد. گروهي از مطالعات نشان مي‌دهند كه مخارج نظامي مي‌تواند به كاهش بيكاري كمك كند و در مقابل گروهي ديگر به اين نتيجه رسيده‌اند كه مخارج نظامي، بيكاري را تشديد مي‌كند. تحقيقات گروهي نيز نشان مي‌دهد كه هيچ ارتباطي بين مخارج نظامي و بيكاري وجود ندارد. بر اين اساس، لي (2021) با به‌كارگيري يك مدل نظري شامل اثر سمت عرضه، اثر سمت تقاضا و اثر امنيتي ناشي از مخارج نظامي در قالب يك مدل درون‌زاي تصادفي نشان مي‌دهد كه رابطه بين بار نظامي و بيكاري (اشتغال) غيرخطي است و به شكل U(U معكوس) است. در اين راستا هدف اصلي مقاله حاضر، آزمون تجربي اين فرضيه در 171 كشور جهان طي سال‌هاي 2020-2001 مي‌باشد. به اين منظور با استفاده از ادبيات نظري و به‌كارگيري روش پانل آستانه‌اي، تأثير بار نظامي بر نرخ بيكاري مدل‌سازي شده است. نتايج نشان مي‌دهد كه تأثير بار نظامي بر بيكاري، غيرخطي و به‌صورت رابطه U شكل مي‌باشد. مقدار حد آستانه مخارج نظامي نيز حدود 1.61 درصد از GDP برآورد شده است. به‌عبارتي، تا قبل از حد آستانه، بار نظامي تأثيري منفي و معني‌دار بر نرخ بيكاري داشته است؛ اما پس از عبور از اين حد آستانه، بار نظامي تأثيري مثبت و معني‌دار بر نرخ بيكاري دارد كه تأييدكننده فرضيه لي (2021) مي‌باشد.