كاركردهاي دانشگاه‏ها در مراحل تمدن‌سازي نوين اسلامي

در طول تاريخ، مراكز علمي مهم‎ترين پيش‎ران‏ تمدن‏سازي بوده‏اند، اما با روند فراگير‏ شدن رسانه‏هاي اجتماعي، سازماني شدن و محدود ‏شدن برخي دانشگاه‏ها به مباحث كاربردي و تجارت و ارائه خدمات خاص، امكان عقب ماندن يا حذف دانشگاه‏ها از چرخه تمدن‏سازي وجود دارد. اين در حالي است كه كاركردگرايي عامل بقاي نهاد‏ها در حال و آينده است. بررسي اغلب منابع نشان مي‏دهد دانشگاه‏ها دو كاركرد مشترك تربيت و توليد علم را براي تمدن‏سازي نوين اسلامي دارند. در اين تحقيق 27 كاركرد تمدني دانشگاه‏ها از سي نمونه خبره جامعه آماري، به تناسب لايه‏هاي چهارگانه تحليل لايه‏اي علت‏ها و به تفكيك دولت، جامعه و تمدن نوين اسلامي پيمايش و در همين قالب براي دانشگاه‏ها تبيين و چيدمان شده‏اند. كاركردهاي چهارلايه و سه‎مرحله به هم وابسته‎اند و هم‎پوشاني دارند، اما كاركردهاي مرحله دولت اسلامي از اهميت و اولويت بيشتري برخوردارند.دانشگاه‏ها بايد كاركردهاي خود را در اين موقعيت از انقلاب اسلامي، بازتعريف و بازمهندسي كنند. با كاركردها نبايد تشريفاتي و شعاري برخورد كرد، بلكه هريك از كاركردها بايد در تمام اسناد بالادستي، ساختارها و فرايندهاي دانشگاه‏ها به طور سيستمي نهادينه شود.