بازنمايي تجارب زيسته اساتيد دانشگاه از چالش‌هاي آموزش مجازي در دوره كرونا

پژوهش حاضر با هدف بررسي تجارب زيسته اساتيد دانشگاه علامه طباطبائي تهران از تدريس مجازي در دوره كرونا صورت گرفت. روش تحقيق حاضر با توجه به هدف از نوع مطالعات كاربردي و بر اساس رويكرد از نوع مطالعات كيفي بر اساس روش پديدارشناسي بود. جامعه‌ي مورد مطالعه را كليه اساتيد دانشگاه علامه طباطبائي تهران كه داراي سابقه‌ي آموزش تدريس مجازي بودند را شامل شد. در اين پژوهش جهت انتخاب نمونه از روش نمونه‌گيري هدفمند استفاده شد كه براي تعيين حجم نمونه پژوهشگر با تعداد 20 نفر به سطح اشباع نظري دست يافت. به‌منظور جمع‌آوري داده‌ها از مصاحبه‌هاي نيمه ساختاريافته استفاده شده است كه پايايي ابزار از روش پايايي بين دو كدگذار به دست آمد كه قابليت اعتماد كدگذاري تائيد شد. به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از روش كدگذاري بر اساس تحليل مضمون استفاده شد. نتايج يافته‌ها نشان داد كه موانع و مشكلات تدريس مجازي اساتيد دانشگاه علامه طباطبائي تهران شامل ضعف در يادگيرنده، ضعف آموزش دهنده، ضعف محتوا ، ضعف امكانات آموزشي،‌ ضعف زمان آموزش و ضعف ارزشيابي و بازخورد بود. بر اساس نتايج به دست آمده بيشتر مشكلات دوره‌هاي مواجه شده با شكست، مربوط به حيطه‌ي اجرايي است و مديران دانشگاه بايد توجه خود را به بخش اجرايي معطوف نمايند تا موانع يادگيري در مرحله‌ي اول و انتقال يادگيري در مرحله‌ي بعد برطرف شود.