تبيبن مدلي ساختاري از پيش‌بيني‌كننده‌هاي مصلحت انديشي كاركنان

هدف از اين پژوهش، تحليل تاثير مصلحت انديشي سرپرست بر مصلحت انديشي كاركنان با تاكيد بر نقش تعديل كننده مبادله رهبر-عضو و نقش ميانجي‌گري تسامح غيراخلاقي كاركنان مي‏باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت و روش، توصيفي – پيمايشي از نوع همبستگي است. جامعه آماري اين پژوهش (850نفر) كاركنان بيمارستان شهداي كارگر شهرستان يزد بوده كه از طريق فرمول كوكران 265 به شكل تصادفي ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‏ها، پرسشنامه‌هاي مصلحت انديشي سرپرست Greenbaum et al (2018)، مصلحت انديشي كاركنان Greenbaum et al (2018)، ‏ تسامح غير اخلاقي كاركنان Froelich Kottke (1991) و در نهايت مبادله رهبر-عضو Graen Uhl-Bien (1995) بود. روايي (همگرا و واگرا) و پايايي (بار عاملي، ضريب پايايي مركب، ضريب آلفاي كرونباخ) پرسش‏نامه‏ها حاكي از آن هستند كه ابزارهاي اندازه‏گيري از روايي و پايايي خوبي برخوردار هستند. نتايج حاصل از آزمون فرضيات توسط نرم‏افزار SMART-PLS و با استفاده از آماره آزمون t و ضرايب مسير (β)، نشان داد كه مبادله رهبر-عضو و تسامح غيراخلاقي كاركنان مي‏توانند به ترتيب نقش تعديل‏گر و ميانجي‌گري را داشته باشند. با وجود مدل طراحي شده مي‌توان انتظار داشت كه مديران بيمارستان مي‌توانند از طريق كاهش مبادله رهبر-عضو به كاهش سطح مصلحت انديشي سرپرست بر مصلحت انديشي كاركنان بپردازند اما با افزايش تسامح غيراخلاقي كاركنان سطح مصلحت انديشي سرپرست و مبادله رهبر-عضو بر مصلحت انديشي كاركنان را افزايش مي‌دهند، و اين شايد در كوتاه‌مدت جواب دهد اما در بلندمدت هرگز نخواهند توانست به مديريت بيمارستان ادامه دهند و ضربه مهلكي را بر پيكره آن خواهند زد.