بررسي ارتباط خودپنداره حرفه‌اي با سبك زندگي پرستاران در بيمارستان‌هاي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي مازندران

مقدمه: پرستاران جايگاه برجسته‌اي در ارائه خدمات بهداشتي و درماني دارند. بين خودپنداره حرفه‌اي پرستاران با ارائه مراقبت‌ به بيماران رابطه‌اي انكارناپذيري وجود دارد. اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط بين خودپنداره حرفه‌اي با سبك زندگي پرستاران در بيمارستان‌هاي منتخب شهرهاي مازندران انجام شد. روش كار: اين مطالعه توصيفي با استفاده از روش نمونه‌گيري طبقه‌اي با تخصيص متناسب بر روي 200 نفر از پرستاران شاغل در بيمارستان‌هاي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي مازندران در سال 1394 انجام شد. ابزار گردآوري داده‌ها شامل فرم اطلاعات جمعيت شناختي، پرسش‌نامه خودپنداره حرفه‌اي پرستار و پرسش‌نامه سبك زندگي پرستاران بود. براي تعيين رابطه بين خودپنداره حرفه‌اي و سبك زندگي پرستاران از ضريب همبستگي Pearson استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها در سطح معني‌داري 0/05≤ P به دست آمد. يافته‌ها: ميانگين نمره خودپنداره حرفه‌اي و سبك زندگي پرستاران به ترتيب 5/88 ± 216/42 و 19/37 ± 156/55 بود. همچنين رابطه مستقيم معني‌داري بين خودپنداره حرفه‌اي و سبك زندگي پرستاران وجود داشت. نتيجه گيري: با توجه به تأييد همبستگي مثبت بين خودپنداره حرفه‌اي و سبك زندگي پرستاران، مديران پرستاري مي‌توانند با ارتقاء خودپنداره حرفه‌اي، سبك زندگي سالم را در پرستاران ارتقاء دهند.