بررسي مؤلفه هاي تحقق مكانيسم تنبيه از منظر آموزه هاي قران

يكي از روش‌هاي اديان آسماني براي تربيت انسان و اصلاح مسير حركت او «تنبيه» است. در محيط‌هاي آموزشي و حرفه‌اي نيز تنبيه راهكاري براي اصلاح مسير متربيان و كاركنان و دستيابي به اهداف سازماني است.مقصود ازتنبيه،اتخاذروشي است كه به وسيله آن فرد را نسبت به رفتار نادرست وزشت خود آگاه نموده و او را از بدي وكجي بازداشت.با توجه به وجود ساز و كار تنبيه در محيط‌هاي آموزشي و حرفه‌اي و بروز آسيب‌هاي احتمالي و نيز نبودِ الگويي جامع براي آن،لازم است اين مسئله مورد واكاوي دقيقي قرار گيرد.اهميت اين مسئله تا آنجاست كه «تنبيه» به عنوان عاملي بازدارنده يا عبرت گيرنده در نظام تربيتي و تشريعي اسلام بسيار مورد تأكيد قرار گرفته است.پژوهش حاضر مي كوشد با رويكردي توصيفي،تحليلي و با روش كتابخانه اي،مولفه هاي تحقق مكانيسم تنبيه را از منظر آيات مورد بررسي قرار دهد.از مجموع اين مباحث،نكاتي قابل برداشت است.از جمله:قدرت مكانيسم تنبيه،تبيين تفاوت معنايي تنبيه،انذار و مجازات،موارد تحقق تنبيه صحيح از قبيل:«ترك أولي»، «ظلم و ستم»،«نقض عهد و پيمان»، «سستي و تنبلي»،«منيت و هواي نفس»،«استكبار گري و غرور» و «شجره ممنوعه».از دستاوردهاي مهم اين پژوهش، بيان مصاديق صحيح تنبيه و مجازات در آيات قران،و تعيين محدوده اين دو است.