رابطه تربيت الهي با حيات اجتماعي از ديدگاه علامه طباطبايي

دريافت مراحل تربيت الهي انسان، مستلزم يك انسان شناسي عميق قرآني است و از بهترين آياتي كه مي‌تواند اين غرض را حاصل نمايد، آيات خلافت آدم (عليه السلام) و هبوط او به زمين است؛ چه اينكه بر اساس برخي از منابع اسلامي، هبوط او از بهشت برزخي به حيات دنيوي، سرنوشتي قطعي بوده كه از سوي خداوند براي او رقم خورده و اين امر محتوم، در واقع جزئي از فرايند آفرينش و تكامل معنوي اوست كه هيچ مفرّي از آن وجود نداشته است. مقاله پيش رو، با روش توصيفي - تحليلي، در انديشه‌هاي علامه طباطبايي (ره) در صدد پاسخ به اين پرسش مهم است كه در مقام تربيت انسان، چه رابطه‌اي ميان خلافت الهي با هبوط انسان به عالَم كثرات دنيايي وجود دارد؟ به اعتقاد نگارندگان اين مقاله، توجه بي نظير و اختصاصي اسلام به بودن در «اجتماع» از يك سو، و نيل به اوج «كمال» انسان يعني «توحيد» از سوي ديگر، اركان يك حقيقت واحده اند؛ چه اينكه بر پايه ادله قرآني بالاترين مرتبه توحيد، در متن اجتماع تبلور مي يابد و تا انسان در جريان حيات اجتماعي مبتني بر توحيد ناب قرار نگيرد، به كمال نهايي خود نخواهد رسيد.