جنبش زنان در ايران پس از انقلاب؛ از مطالبات ايدئولوژيك تا مطالبات روزمره

زن سوژه متغير و سيالي است كه در هر دوره ساخته ميشود و بازنمايي و تعريف از زن در هر دورهاي روايت خاصي را بازگو ميكند كه بر سازنده هويت جديدي از زن است در دو دهۀ گذشته تحولات فراوان به وجود آمده در حوزه جنسيت در ايران سبب شده است كه اين مؤلفه به يكي از مهمترين عوامل تبيين كننده جامعه جديد تبديل شود ،زنان هميشه سوژه قدرت بودهاند و اعمال محدوديت بر آنها در قالب قوانين، عرف، شريعت، و لباس و سبك زندگي، متأثر از رويكرد ايدئولوژيك مردسالارانه . بوده است. در پژوهش حاضر، نقش تحول قدرت در مطالبات زنان در ايران و تغيير سطح مطالبات از بعـــد ايدئولوژيك بـــه درخواستهايي براي زندگي روزمره و بهره مندي از آزاديهاي انساني واكاوي شده است. پرسش پژوهش اين است كه مطالبات جنبش زنان در ايران در سالهاي پس از انقلاب چه تحول مفهومي اي داشته است؟» روشي كه براي پاسخ به اين پرسش در نظر گرفته شده است روش تحليلي تاريخي است كه بر اساس آن پژوهشگر با استفاده از واقعيتهاي رخ داده و با ارجاع به شواهد تاريخي و تجزيه و تحليل ،آنها نتيجه گيري مي.كند فرضيه پژوهش اين است كه مطالبات جنبش زنان در ايران از ابعاد ايدئولوژيك و انقلابي به اعتراض به مداخله قدرت در زندگي خصوصي و مخالفت با انقياد بدن تغيير يافته است.