زمينه ها و پيامدهاي مشاركت نسل Z در تنش‌هاي سياسي-اجتماعي ايران (1401 – 1396)

دگرديسي عميق بينشي و كنشي در متولدان سه دهه اخير و بازتاب آن در تنش هاي سياسي و اجتماعي دهه اخير ضرورت بازخواني هويت، رفتار و مطالبات نسل جوان را اجتناب ناپذير ساخته است. در راستاي بررسي نسبت نسل z با اين تحولات، پژوهش حاضر درصدد پاسخ به اين پرسش است كه چه زمينه هايي منجر به ترغيب نوجوانان و جوانان به كنش سياسي گرديده و چه نتايجي بر آن مترتب است؟ در پاسخ، فرضيه پژوهش اين است كه تغيير نسل به دلايل متعدد اجتماعي، فرهنگي و روان شناختي باعث گشايش پنجره اي متفاوت در برابر نسل جديد و زمينه ساز كنش گري سياسي متفاوتي شده است كه پيامدهاي آن تابعي از نحوه مواجهه نظام سياسي خواهد بود. در اثبات فرضيه، چارچوب نظري تركيبي متشكل از نظريه «گسست نسل ها»ي كارل مانهايم و مفهوم «سياست زندگي» آنتوني گيدنز به كار گرفته مي شود و در پايان راهكارهايي جهت تعامل و اشتراك مسائل مبتلابه جامعه ايران با اين نسل پيشنهاد مي شود. داده هاي برآمده از رويكرد اسنادي و كتابخانه اي، به شيوه توصيفي / تحليلي سامان مي يابد.