تاثير تمرين تناوبي با شدت بالا بر بيان پروتئين هاي POHC و ATF6 بافت كبد در رت هاي مبتلا به ديابت نوع2

هدف: ديابت نوع 2 يك اختلال متابوليك پيچيده است كه با مقاومت به انسولين و اختلال در تنظيم گلوكز مشخص مي شود. اين يك نگراني مهم از نظر سازمان بهداشت جهاني است كه ميليون ها نفر را در سراسر جهان تحت تاثير قرار مي دهد. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر 8 هفته تمرين تناوبي پر شدت بر بيان پروتئين هاي فعال كننده عامل رونويسي 6 (ATF- 6) و همولوگ C/EBP   (CHOP)  بافت كبد در رت هاي مبتلا به ديابت نوع 2 بود. روش شناسي: پژوهش حاضر از نوع تجربي با طرح پس آزمون با گروه كنترل بود.  تعداد 24رت نر نژاد ويستار با سن 6 هفته و وزن تقريبي 200 -250 گرم، از موسسه پاستور ايران تهيه شدند . رت‌ها به‌طور تصادفي به 3 گروه 8 تايي تمرين تناوبي پر شدت (HIIT) ديابتي، كنترل ديابتي و كنترل سالم تقسيم شدند. گروه‌هاي تمريني در طول 8 هفته و در هر هفته، 5 جلسه تمرين HIIT  را بر روي نوار گردان اجرا كردند (پروتكل تمرين به صورت 8 هفته تمرين تناوبي، 5 جلسه در هفته با تناوب شديد 2 دقيقه اي با 2تا 8 تناوب و با 80 تا 90 درصد حداكثر سرعت دويدن و تناوب استراحت 1 دقيقه اي با 50 تا 56 درصد حداكثر سرعت دويدن، اجرا شد). پس از گذشت 48 ساعت از آخرين جلسه تمريني و پس از اجراي روزهاي ناشتايي، تمامي رت‌ها  بي‌هوش شدند و مرحله برداشت بافت كبد انجام شد. داده ها با آزمون آناليز واريانس يك طرفه (ANOVA)  تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد كه مقادير پروتئين ATF 6 در رت هاي نر ديابتي نوع 2 پس از 8 هفته تمرين تناوبي پر شدت تغيير معني داري را نشان نداد (0.73 =P). اما مقادير پروتئين CHOP پس از 8 هفته افزايش معني داري را نشان داد (0.001 =P). مقادير پروتئين CHOP در گروه تمرين ديابتي نسبت به گروه كنترل ديابتي كاهش غير معني داري را نشان داد (0.05  P)، اما در گروه تمرين ديابتي در مقايسه با گروه كنترل سالم، افزايش معني داري را نشان داد (0.001 =P). در نتيجه اجراي 8 هفته تمرين تناوبي با شدت بالا مي تواند اثرات مفيدي بر كاهش استرس شبكه آندوپلاسمي در بافت كبد ناشي از ديابت نوع 2 در رت هاي ديابتي داشته باشد. علاوه بر اين، تحقيقات بيشتري براي تاييد اين يافته ها و كشف مكانيسم هاي بالقوه درگير، مورد نياز است.